ÜŞÜYEN GÜNEŞ...

Şiir: Halise TEKBAŞ

Gecenin bir vaktinde
Mehtap da yürüdü
Uzandı dokunmak istedi
ay ışığına..
Tan yeri ağarırken
Sen yine yoktun
Yalnızlıklarında
Üşüyen güneş de yoktu.
Uçurumun kıyısında
Şarab kadehi elinde
Usul usul yudumladı..
Suskun dudaklar
Yudumlarken seni düşündü..
Tutmak istedi ellerinden..
Ama yine yoktun..
Tenin ıslaklıklarında
Sessizce yürüdü
Yalnızlığın/yaşanmışlıklarında
Düşlerin her soluk alışında
Acıya ruj diyen ayazlarda
Sabahın seher yelinde
Arandın ama yoktun..
Elinde kırmızı şarap
Kaç kez iç geçirdi
İsmin gizlerinde
Karakışları sürgüledi
Kalbinin kozasına..
Güneşe açan çiçekler
Hüznün ağır yorganını
Usulca kaldırarak
Acıyı süren ayazları
Usulca susturdular
Dudaklarında kan damlaları
Dolaşırken; güneş üşüyordu
Utancından….

Yorum ekle

Sosyal Medya